เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 48 เรื่องวุ่นวายในห้องทำงาน
หน้าต่างห้องทำงานเปิดกว้างอยู่ครึ่งบาน แสงแดดสาดส่องเข้ามาตกกระทบใบหน้าของสวี่เฉินซินพอดี ราวกับฉาบไล้ด้วยประกายแสงสีทอง ยิ่งขับให้ใบหน้าด้านข้างที่คมคายดูโด่งเด่นและลุ่มลึกมากขึ้น ผมสีดำสั้นกว่าตอนเจอกันคราวก่อนไม่น้อย เวลาลูบคงจะรู้สึกสากมือน่าดู
เปลือกตาบางเฉียบจนมองเห็นเส้นเลือดสีเขียวจางๆ ขนตาลู่ลงจนไม่อาจคาดเดาอารมณ์ความรู้สึกที่ซ่อนอยู่ภายในได้
ชู่โย่วฮวนอาศัยความได้เปรียบของมุมมอง แอบลอบสำรวจเขาอย่างไม่เกรงใจ สายตาไล่เลื่อนลงมาจากใบหน้าหล่อเหลา สู่แผ่นหลังที่กว้างและบึกบึน ท่านั่งชันเข่าทำให้เสื้อกาวน์สีขาวตึงรั้งไปตามมัดกล้ามเนื้อ ยิ่งขับให้ช่วงเอวดูสอบแคบลง ชวนมองอย่างประหลาด
ความแตกต่างที่ลงตัวนี้ทำให้ใจเต้นแรงและหน้าเห่อร้อน ปลายนิ้วหดเกร็งเข้าหากันโดยไม่รู้ตัว ความคิดเริ่มเตลิดเปิดเปิง จนไม่รู้เลยว่าสวี่เฉินซินหยุดนวดมือให้เธอตั้งแต่เมื่อไหร่
กระทั่งเขาเงยหน้าขึ้นแล้วเรียกชื่อเธอว่า "ฮวนฮวน" เธอถึงสะดุ้งได้สติ รีบเบือนสายตาหนี พร้อมดึงมือกลับ พอนึกขึ้นได้ว่าเมื่อครู่ตัวเองเผลอจ้องมองช่วงเอวกับสะโพกของเขาจนใจลอย สองแก้มก็เริ่มร้อนผ่าวขึ้นมา
"ขอบคุณค่ะ"
ทำไมจู่ๆ ถึงพูดจาเกรงใจเขานักนะ
สวี่เฉินซินขมวดคิ้วเล็กน้อย สายตากวาดมองใบหน้าของเธอ พอเห็นริ้วสีแดงจางๆ บนแก้ม เขาก็ตระหนักได้ทันทีว่าเกิดอะไรขึ้น รอยยิ้มผุดขึ้นที่มุมปาก ดวงตาที่เคยเย็นชากลับทอประกายขบขันเข้มข้นขึ้น ก่อนจะค่อยๆ ยืดตัวลุกขึ้นยืน แล้วเอื้อมมือไปปลดกระดุมเสื้อด้านหน้า
"คุณ..."