เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 47 นวดเบาๆ
"เดินทางระวังตัวด้วยนะลูก"
จ้าวชุนหรงเดินมาส่งชู่โย่วฮวนขึ้นรถแทรกเตอร์ แม้จะกำชับไปนับครั้งไม่ถ้วนแล้ว แต่พอถึงเวลาต้องจากกันจริงๆ ก็ยังอดเป็นห่วงพูดย้ำอีกหลายประโยคไม่ได้
"รู้แล้วค่ะแม่ แม่รีบกลับเถอะ เดี๋ยวแดดออกแล้วจะร้อนเอา"
ชู่โย่วฮวนกอดกระเป๋าสะพายข้างไว้แน่น พร้อมกับวางตะกร้าสานไว้ตรงกลางระหว่างขา เพื่อให้แน่ใจว่าของทุกอย่างอยู่ในสายตา ก่อนจะโบกมือลาจ้าวชุนหรง พอเห็นแม่ยังอาลัยอาวรณ์ไม่ยอมเดินกลับ มุมปากก็ยกยิ้มอย่างจนใจ สองแก้มปรากฏลักยิ้มตื้นๆ "หนูดูแลตัวเองได้ค่ะ ไปแค่สองสามวันเอง ไม่ต้องห่วงนะคะ"
จ้าวชุนหรงเม้มริมฝีปาก ในใจแอบนึกเสียใจนิดหน่อยที่ยอมใจอ่อนอนุญาตให้ลูกสาวเข้าเมืองไปเที่ยวตั้งสามวัน
นี่ยังเป็นครั้งแรกที่ฮวนฮวนเดินทางไกลตามลำพัง แถมยังต้องไปค้างคืนข้างนอกอีก เธอจะวางใจได้อย่างไร คนเป็นแม่ก็เป็นแบบนี้แหละ คิดเผื่อไปเสียทุกเรื่อง แต่ลูกโตแล้ว จะกักตัวไว้ข้างกายไปตลอดชีวิตก็คงไม่ได้
"เอาล่ะ งั้นแม่กลับนะ"
จ้าวชุนหรงเดินไปหันกลับมามองไป จนกระทั่งมองไม่เห็นเงารถแทรกเตอร์แล้ว เธอจึงเร่งฝีเท้าเดินกลับทางบ้าน เดี๋ยวเธอยังต้องไปเข้าเวรทำงานที่โกดังเก็บของอีก
ชู่โย่วฮวนมองส่งจ้าวชุนหรงจนลับตา ก่อนจะขยับหมวกสานบนศีรษะให้เข้าที่ เพื่อกันไม่ให้ใบหน้าเล็กๆ โดนแดดเผา จากนั้นจึงเอนหลังพิงผนังรถอย่างสบายใจ พลางคิดถึงเรื่องที่จะทำเมื่อไปถึงในเมือง