เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 49 ผลไม้ป่า
ออกจากร้านอาหารของรัฐ ทั้งสองก็พากันเดินมุ่งหน้าไปยังเขตบ้านพักของโรงพยาบาลอำเภอ เมื่อมีสวี่เฉินซินเดินมาด้วย จึงผ่านประตูใหญ่เข้ามาได้อย่างราบรื่น
เนื่องจากตึกแถวที่มีผู้คนพลุกพล่านอยู่ห่างออกไปพอสมควร ปกติคนที่ใช้ประตูฝั่งนี้ส่วนใหญ่จึงเป็นพวกผู้บริหารและครอบครัวที่อาศัยอยู่ในโซนบ้านพักเดี่ยวสองชั้น ระหว่างทางจึงไม่ค่อยมีคนเดินผ่านไปมามากนัก ทว่าเพื่อหลีกเลี่ยงคำครหา ชู่โย่วฮวนยังคงยืนรออยู่ด้านนอกครู่หนึ่ง จนแน่ใจว่าไม่มีใครเห็น ถึงค่อยผลักประตูรั้วที่สวี่เฉินซินแง้มไว้แล้วรีบเดินเข้าไปในลานบ้าน
พอเดินเข้ามาในตัวบ้าน ก็เห็นสวี่เฉินซินกำลังเปิดพัดลม วินาทีต่อมาสายลมเย็นสบายก็พัดปอยผมด้านหน้าของเขาให้ปลิวไสว เผยให้เห็นแนวคิ้วคมเข้ม เมื่อได้ยินเสียงเปิดประตู เขาก็หันกลับมามอง หางตายกขึ้นเล็กน้อย ฉายแววยิ้มจางๆ "มานั่งนี่สิ"
ชู่โย่วฮวนพยักหน้ารับ เดินไปนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะหยิบขวดน้ำอัดลมที่เขาวางไว้บนโต๊ะน้ำชาขึ้นมาดื่มไปสองอึก ริมฝีปากแดงระเรื่อครอบลงบนปากขวดแก้ว คางเชิดขึ้นเล็กน้อย ลำคอขาวระหงขยับขึ้นลงตามจังหวะการกลืน
ครู่ต่อมา ราวกับในอากาศอบอวลไปด้วยกลิ่นส้มจางๆ ผสมผสานกับกลิ่นหอมละมุนประจำตัวของเธอ ลอยวนเวียนอยู่ปลายจมูกของเขา จนลำคอรู้สึกแห้งผากขึ้นมาอย่างประหลาด
ขวดนั้นเขาเพิ่งดื่มไปเมื่อครู่นี้เอง