เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 22 ว้าวุ่นใจไปหมด
“ดูสิว่านี่อะไร”
ชู่โย่วฮวนตาไว เห็นชู่เต๋อซานเพิ่งกลับมาจากเล่นข้างนอกเป็นคนแรก เธอตาเป็นประกาย รีบคว้าเมล็ดทานตะวันกับลูกอมที่จ้าวชุนหรงแบ่งไว้ให้วิ่งออกไปที่ลานบ้าน ก่อนจะชูของในมืออวดอย่างได้ใจ อีกฝ่ายหลงกลเข้าเต็มเปา รีบถามกลับทันควัน “เอามาจากไหน”
พูดจบก็นึกขึ้นได้ว่าเคยสาบานไว้ว่าจะไม่พูดกับเธออีก เลยรีบหุบปากฉับ สีหน้าฉายแววกระอักกระอ่วนขึ้นมาทันที
“เอ้า เอาไปสิ ทีหลังจะได้ไม่มาหาว่าพี่สาวอย่างฉันใจร้าย”
ชู่โย่วฮวนไม่สนใจท่าทางแง่งอนของเด็กแสบ เธอคว้ามือเขามาหมับ ก่อนจะยัดของในมืออีกข้างใส่อุ้งมือเขาทั้งหมด ทำตัวเป็นแม่พระเอาของคนอื่นมาแจกได้อย่างหน้าตาเฉย
ชู่เต๋อซานอยากจะหลบ แต่กลัวขนมร่วงพื้น เลยได้แต่ยืนตัวแข็งทื่อยอมให้เธอจัดการตามใจชอบ ในใจแค้นจนเขี้ยวฟันกรอด อยากจะด่าออกไปแต่คำพูดดันจุกอยู่ที่คอ พอตั้งท่าจะเดินหนี จู่ๆ เธอก็ยื่นหน้าเข้ามาใกล้ ทำจมูกฟุดฟิดดมไปมา จนเขาขนลุกซู่ทำตัวไม่ถูก
“ทำบ้าอะไรของเธอเนี่ย”
ได้ยินเสียงโวยวายกลบเกลื่อนความเขินของชู่เต๋อซาน ชู่โย่วฮวนก็ขมวดคิ้ว ถอยหลังกรูดไปสองก้าว แล้วโบกมือไล่อากาศตรงหน้าอย่างรังเกียจ “ไปทำอะไรมาเนี่ย คงไม่ได้ไปมุงดูเด็กปาระเบิดขี้มาหรอกนะ”
เมื่อตอนเที่ยงเธอเพิ่งเห็นพวกเด็กตัวกะเปี๊ยกเอาก้อนหินปาใส่บ่อเกรอะ เล่นกันสนุกสนานโดยที่พ่อแม่ไม่ห้าม เหม็นคลุ้งไปทั่ว แต่กลิ่นตุๆ บนตัวชู่เต๋อซานคล้ายกับกลิ่นสาบสัตว์ที่เธอเคยได้กลิ่นตอนไปทำข่าวที่ฟาร์มปศุสัตว์มากกว่า สรุปคือกลิ่นซับซ้อนและเหม็นมาก