เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 21 แวะไปเยี่ยมถึงบ้าน
พอได้ยินคำพูดของชู่โย่วฮวน สวี่เฉินซินก็ยังไม่ทันได้ตั้งตัว จนกระทั่งเห็นสายตาของเธอที่แอบเหลือบมองลงไปด้านล่างของตัวเอง เขาถึงได้ก้มลงมองตามอย่างลืมตัว
พอมองปุ๊บ ปลายหูก็แดงก่ำขึ้นมาทันที แถมยังลามไปทั่วใบหน้าอย่างรวดเร็วชนิดที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า
ฝ่ามือของเขากำด้ามร่มแน่น รอบข้างเงียบสงัดจนเขาได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้นรัวไม่เป็นจังหวะ ดวงตาฉายแววทำตัวไม่ถูกและกระอักกระอ่วนใจ ผ่านไปครู่ใหญ่กว่าจะเค้นเสียงออกมาจากลำคอได้ “ขอบคุณครับ”
“ไม่เป็นไรค่ะ”
สีหน้าของชู่โย่วฮวนก็ดูไม่เป็นธรรมชาติเช่นกัน เธอฝืนบังคับตัวเองไม่ให้มองไปในจุดที่ไม่ควรมอง ก่อนจะเอ่ยปลอบใจเขาไปอีกประโยค “อากาศร้อน เดี๋ยวเดียวก็แห้งแล้วค่ะ”
สวี่เฉินซินพูดไม่ออก
ทั้งคู่ยืนมองหน้ากันเงียบๆ ชู่โย่วฮวนกลัวว่าถ้าอยู่ต่อบรรยากาศจะยิ่งแปลกประหลาดไปกันใหญ่ กำลังจะเอ่ยปากขอตัวกลับก่อน ก็ได้ยินเสียงตะโกนเรียกอย่างตื่นตระหนกดังมาจากด้านหน้า “แพทย์สวี่ แย่แล้วครับ!”
วังเชินที่เพิ่งแยกตัวออกไปวิ่งย้อนกลับมาพร้อมพยาบาลอีกคน ทั้งคู่หอบหายใจตัวโยน ไม่กล้ารอช้าแม้แต่วินาทีเดียว รีบคว้าแขนสวี่เฉินซินเตรียมจะลากตัวไปทันที
“เกิดอะไรขึ้น”