เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 23 กอดเอวเขาไว้แน่น
ได้ยินก็ช่างปะไร ยังไงเธอก็ตัดสินใจเทไอ้คนขี้เหนียวนี่ทิ้งไปแล้ว
พอคิดได้แบบนี้ ความรู้สึกผิดและกระอักกระอ่วนใจที่เพิ่งผุดขึ้นมาก็ค่อยๆ จางหายไป เธอละสายตาจากเขา แล้วหันไปจ้องต้นพุทราเปรี้ยวกลางลานบ้านแทน
“แพทย์สวี่เหรอคะ”
จ้าวชุนหรงมองตามสายตาของชู่โย่วฮวนออกไปก็เห็นสวี่เฉินซินเช่นกัน สีหน้าฉายแววกระอักกระอ่วนขึ้นมาวูบหนึ่ง ตอนแรกสองแม่ลูกคุยกันเสียงเบา แต่พออารมณ์ขึ้นก็เผลอคุมเสียงไม่อยู่
รู้งี้ลากยัยฮวนฮวนเข้าไปคุยเรื่องส่วนตัวในห้องเสียก็ดี
ถึงจะเสียดายแต่สีหน้ากลับไม่แสดงออก เธอยิ้มแย้มเดินเข้าไปถาม “มาหาตาเฒ่าชู่บ้านเราเหรอคะ ป่านนี้เขายังไม่กลับมาเลย สงสัยจะยังอยู่ที่กองพล”
ได้ยินดังนั้น สวี่เฉินซินถึงดูเหมือนเพิ่งดึงสติกลับมาจากภวังค์ เขายกมุมปากขึ้นเล็กน้อย “เปล่าครับ ผมเอา ร่มมาคืน”
น้ำเสียงของเขาเย็นเยียบอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ราวกับลมหนาวในเดือนสิบสอง พัดจนคนฟังหนาวสะท้านไปทั้งตัว
ชู่โย่วฮวนตัวแข็งทื่อ เธอหันขวับกลับไปมองสวี่เฉินซินอย่างลืมตัว และเห็นร่มคันใหม่เอี่ยมอยู่ในมือเขาจริงๆ ผ้าร่มสีดำพับเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ราวกับท่อนไม้ที่เคาะลงบนสมองอันสับสนของเธอ จนสติสตังกลับคืนมา