เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 33 เสน่ห์บุรุษพาเสียคน: คุณเบาๆ หน่อยสิคะ เจ็บจะตายอยู่แล้ว
ระยะห่างระหว่างคนทั้งสองในห้องห่างกันเพียงไม่กี่ก้าว ทว่ากลับดูเหมือนมีเหวลึกที่มองไม่เห็นขวางกั้นอยู่ ยากจะก้าวข้ามไปได้
สวี่เฉินซินสีหน้าเย็นชาเย่อหยิ่ง ยืนนิ่งไม่ไหวติงอยู่ข้างผนัง ในใจรู้ดีว่าต่อให้โดนกระดาษบาด แผลก็คงไม่ลึกเท่าไหร่ ทว่าสายตากลับเผลอเหลือบมองไปที่มือของเธออย่างควบคุมไม่ได้ แต่ติดตรงที่มืออีกข้างของเธอปิดบังไว้จนมิด เขามองไม่เห็นอะไรเลย จึงจำต้องเบนสายตาไปมองจุดอื่นแทน
เดิมทีเธอก็ผอมบางอยู่แล้ว พอนั่งยองๆ ลงไปก็ยิ่งตัวเล็กนิดเดียว
เส้นผมดำขลับปรกลงมาข้างแก้ม ขับให้ใบหน้าเรียวเล็กเท่าฝ่ามือ ปลายจมูกเชิดรั้นแดงก่ำ แพขนตายาวงอนหนาขยับสั่นระริก แม้แต่ตอนร้องไห้ก็ยังสะอื้นไห้เสียงเบา นานๆ ทีจะหยุดเป่าแผลทีหนึ่ง ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดขยับไหว ดูบอบบางน่าทะนุถนอมจนชวนให้คนสงสารจับใจ
สวี่เฉินซินหลับตาลงแน่นแล้วลืมตาขึ้นใหม่ ก่อนทำหน้าขรึมก้าวฉับๆ เข้าไปหยิบกล่องปฐมพยาบาลบนโต๊ะ แล้วย่อตัวนั่งลงตรงหน้าเธอ เอ่ยเสียงเย็น "ส่งมือมา"