เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 32 จูบ: โรคจิต หน้าไม่อาย ผีที่ไหนจะไปชอบคุณ!
พอบานประตูปิดลง ภายในห้องก็พลันมืดสลัวลงทันที แสงนวลตาที่ลอดผ่านช่องประตูเข้ามาตกกระทบซีกหน้าของหญิงสาว เขาหลุบตาลงเล็กน้อย ก็เห็นเธอเงยหน้าขึ้น จ้องมองเขาตาไม่กะพริบ แววตาเต็มไปด้วยความอาลัยอาวรณ์และไม่อยากจากลา
เดิมทีเธอก็หน้าตาสวยจัดอยู่แล้ว ต่อให้ผมเผ้ายุ่งเหยิง เหงื่อท่วมตัว ก็ไม่อาจบดบังความงดงามดุจดอกบัวแรกแย้มได้ ริมฝีปากอิ่มสีแดงสดเผยอหอบหายใจ ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดลงบนแผงอกของเขา ชวนให้รู้สึกจั๊กจี้ในใจอย่างประหลาด
พอรู้ตัวว่าท่าทางของทั้งคู่ตอนนี้ดูล่อแหลมเกินไป สวี่เฉินซินก็ชักมือกลับแล้วถอยหลังไปก้าวใหญ่ ทว่าเขายังไม่ทันขยับตัวเสร็จ เธอก็ขยับตามเข้ามาอีกนิด การกระทำช่างใจกล้า แต่แพขนตากลับสั่นระริกอย่างขลาดอาย น้ำเสียงเจือสะอื้นน่าสงสาร
"คุณกำลังจะไปแล้วใช่ไหมคะ"
สวี่เฉินซินอยากจะพูดจาประชดประชันว่าเธอแกล้งถามทั้งที่รู้อยู่แล้ว กลัวว่าพอเขาไปแล้วจะไม่มีใครให้หลอกใช้ไปกระตุ้นต่อมหึงหวงของคนรักในดวงใจเธออีกใช่ไหม ทว่าคำพูดที่จุกอยู่ที่คอหอยกลับเปล่งออกมาไม่ได้ ลูกกระเดือกขยับขึ้นลง สุดท้ายเขาก็ทำหน้าเย็นชา ไม่ตอบแต่กลับย้อนถาม "เธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง"
ไม่รู้ว่าเธอไปเอาความกล้ามาจากไหน เป็นผู้หญิงแท้ๆ กลับกล้าแอบเข้ามาในห้องของผู้ชายตามลำพัง
ถ้ามีคนมาเห็นเข้า โดนด่าว่าหน้าไม่อายไม่รู้จักยางอายนั่นยังถือว่าเบา เกิดโดนใส่ความว่าแอบเข้ามาขโมยของ บังคับให้ชดใช้ ต่อให้มีแปดร้อยปากก็แก้ตัวไม่ขึ้น ได้แต่ก้มหน้ารับกรรมสถานเดียว