เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 34 สารภาพรัก: หลังจากได้เจอคุณ ฉันถึงได้รู้ว่าความรักเป็นยังไง
แสงแดดแผดเผาป้ายผ้าสีแดงที่เขียนข้อความส่งและขอบคุณบุคลากรทางการแพทย์จนม้วนงอ โบกสะบัดอย่างอ่อนแรงไปตามสายลม
ทว่าชาวบ้านที่มารวมตัวกันอยู่ที่ปากหมู่บ้านกลับไม่รู้สึกร้อนเลยสักนิด ต่างคนต่างแย่งกันเบียดเสียดเข้าไปด้านหน้าสุด ชาวบ้านที่เคยได้รับความช่วยเหลือจากการตรวจรักษาฟรีถึงกับน้ำตาคลอเบ้า บางคนใจกล้าถึงขนาดปีนหน้าต่างรถเพื่อยัดเยียดผักผลไม้ที่ปลูกเองในที่ดินส่วนตัวส่งเข้าไปให้คนบนรถ
"อย่าเบียดกัน รถจะออกแล้ว"
ชู่ซ่งเฉียงในฐานะเจ้าหน้าที่หมู่บ้านเพียงคนเดียวที่ยังพึ่งพาได้ของหมู่บ้านกานเย่ยืนประจำการอยู่แนวหน้า คอยจัดระเบียบและเคลียร์สิ่งกีดขวางบนถนน เพื่อให้รถบัสเคลื่อนตัวออกไปได้อย่างปลอดภัย
เมื่อล้อรถขนาดใหญ่เริ่มหมุนเคลื่อนตัว รถบัสที่เสียเวลาอยู่นานก็ค่อยๆ แล่นออกจากหมู่บ้าน ทิ้งหมู่บ้านเล็กๆ กลางหุบเขาไว้เบื้องหลัง
"ทำไมผักนี่มีกลิ่นขี้เยี่ยวติดมาด้วยวะ"
ซุนจื้อกังหยิบผักกาดขาวหัวใหญ่ที่เมื่อกี้โยนคืนไม่ทันขึ้นมาจากข้างเท้า เตรียมจะเอาไปใส่ตะกร้าด้านหน้าเพื่อรวมเป็นของส่วนกลาง ทว่ามือกลับสัมผัสได้ถึงความเปียกชื้น พอยกขึ้นมาดมใกล้ๆ ก็แทบจะอ้วกอาหารมื้อเที่ยงออกมา
วังเชินที่นั่งอยู่เยื้องไปด้านหลังเห็นเหตุการณ์ทั้งหมด อดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้ "เพิ่งถอนขึ้นมาจากแปลงสดๆ ร้อนๆ เลยนะนั่น"