เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 31 ต้อนจนมุม: เธอก็แค่คนโลเลหลอกลวง
ชายหนุ่มคนนี้คิ้วเข้มดั่งกระบี่ ดวงตาเป็นประกายดุจดวงดาว รูปร่างสูงโปร่งสง่าดั่งต้นสน มีเพียงเสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาที่สวมใส่อยู่เท่านั้นที่ขับเน้นความสุภาพอ่อนโยนออกมา ทว่าแววตาของเขากลับคมกริบเย็นชา เพียงแค่สบตาก็สัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล กลิ่นอายสูงศักดิ์ที่แผ่ออกมาจากตัวเขาไม่อาจปิดบังได้มิด บ่งบอกชัดเจนว่าคนผู้นี้ไม่ใช่คนธรรมดาอย่างแน่นอน
แต่ทั้งสองคนเพิ่งเจอกันครั้งแรกแท้ๆ ทำไมอีกฝ่ายถึงมองเขาราวกับมีความแค้นฝังลึกขนาดนั้น
หูฮุ่ยชิงขมวดคิ้ว พลันนึกถึงคำพูดที่เถียนต้าหย่งคอยกรอกหูอยู่ทุกวัน หรือเรื่องพวกนั้นจะเป็นความจริง
ในขณะที่หูฮุ่ยชิงกำลังประเมินสวี่เฉินซิน อีกฝ่ายก็กำลังพิจารณาเขาอยู่เช่นกัน
เสื้อผ้าฝ้ายสีเทาแบบที่ชาวบ้านชนบทชอบใส่ ผิวคล้ำแดด หน้าตาพอใช้ได้ แววตาสุขุมลุ่มลึก ซ่อนความอดทนอดกลั้นและความทะเยอทะยานที่คนทั่วไปยากจะมองออก
นี่น่ะเหรอคนที่เธอเคยชอบ ไม่สิ บางทีอาจจะยังชอบอยู่ด้วยซ้ำ
คำพูดของคนคนเดียวอาจเชื่อไม่ได้ แต่ถ้าสองคน สามคนล่ะ แม้แต่แม่ของเธอเองก็ยังเคยพูดทำนองนี้
สวี่เฉินซินกำมีดผ่าตัดในมือแน่น ความคิดมากมายตีกันยุ่งเหยิง จนปะติดปะต่อเป็นความจริงที่เขาจำต้องยอมรับ ตกลงเธอชอบเขา หรือแค่หลอกใช้กันแน่
ตอนเจอกันครั้งแรกที่ไร่มันเทศ เธอยังตีกับคนอื่นจนเข้าโรงพยาบาลเพื่อผู้ชายอีกคน ระยะเวลาสั้นๆ แค่นี้ เธอจะตัดใจได้เด็ดขาดแล้วเปลี่ยนใจมารักเขาต่อได้ทันทีเลยเหรอ