เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 30 ลวนลามทางความคิด: เธอคลอเคลียและจูบเขาราวกับนางจิ้งจอก
แสงอาทิตย์ยามอัสดงทอประกายอบอุ่นอาบไล้ไปทั่วร่าง ทว่าวังเชินกลับรู้สึกหนาวเหน็บราวกับตกลงไปในบ่อน้ำแข็ง เหมือนคนเพิ่งถูกทุบตีอย่างหนักจนต้องยกมือลูบหน้า พักใหญ่กว่าจะพยายามรวบรวมความกล้าเพื่อโต้แย้งคำปฏิเสธอันโหดร้ายของสวี่เฉินซิน
“ไม่มั้งครับ สหายชู่คุยกับผมทีไรก็ยิ้มให้ตลอดเลยนะ”
สวี่เฉินซินนึกว่าวังเชินจะมีหลักฐานอะไรเด็ดกว่านี้ เขาปรายตามองอีกฝ่ายอย่างไม่ใส่ใจแล้วก้าวเดินต่อไป “นั่นเพราะเธอนิสัยดีครับ”
วังเชินกัดฟันกรอด รีบสาวเท้าตามสวี่เฉินซินไปอย่างไม่ยอมแพ้ “เวลาสหายชู่เดินผ่านเพิงไม้ไผ่ก็หันมามองผมทุกครั้งเลยนะ”
“คุณแน่ใจเหรอว่าเธอมองคุณ”
เธอมองเขาต่างหาก
ทุกครั้งที่เขาเงยหน้าขึ้น สายตาของพวกเขาก็มักจะประสานกันพอดี และทุกครั้งเธอก็จะหลบตาอย่างเขินอายแล้ววิ่งกลับเข้าโกดังเล็ก พอคิดถึงตรงนี้ สวี่เฉินซินก็รู้สึกเหมือนหัวใจถูกเคลือบด้วยน้ำผึ้ง หวานล้ำจนมุมปากอดยกยิ้มขึ้นไม่ได้
ส่วนวังเชินแค่บังเอิญยืนคั่นกลางระหว่างพวกเขาสองคน แค่นี้ก็หลงตัวเองเป็นตุเป็นตะ ช่างหน้าหนาเสียจริง
สวี่เฉินซินขี้เกียจจะต่อล้อต่อเถียงกับจินตนาการเพ้อเจ้อของวังเชินอีก ใบหน้าที่เคยเรียบเฉยไม่ยินดียินร้ายพลันขรึมลง น้ำเสียงกดต่ำจริงจัง “ต่อไปอย่าเอาเรื่องที่ไม่มีมูลความจริงไปพูดส่งเดชอีก คุณกำลังสร้างข่าวลือเสียหายให้สหายหญิง ถ้าคนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวมาได้ยินเข้าแล้วเข้าใจผิดขึ้นมา จะไม่ทำให้ชื่อเสียงของเธอเสียหายหรือครับ”