เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 15 ขอร้องล่ะ ช่วยฉันด้วย: เขาไม่ใช่พระอิฐพระปูน ลำคอแห้งผากจนความปรารถนาพลุ่งพล่าน
"งู งูทับสมิงคลา!"
เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของซุนจื้อกังดังมาจากไม่ไกล ตัดขาดความคิดอันตรายที่เริ่มดำดิ่งของเขาลงทันที
แววตาของสวี่เฉินซินเข้มขึ้น เขาไม่มัวห่วงอะไรอีกต่อไป แม้แต่สัมภาระที่หล่นกระจายอยู่ในนาก็ยังไม่ทันเก็บ มือหนึ่งโอบรอบเอวของชู่โย่วฮวน อีกมือยันพื้นโคลน พยุงเธอให้ลุกขึ้นยืนพร้อมกัน
พอยืนทรงตัวได้มั่นคง สิ่งแรกที่เขาทำคือมองตามทิศทางที่ซุนจื้อกังชี้ เพื่อระบุตำแหน่งของงูตัวนั้นอย่างรวดเร็ว
งูสีดำที่มีปล้องสีขาวคาดขวางลำตัวหลายสิบปล้อง กะด้วยสายตาน่าจะยาวราวเจ็ดสิบถึงแปดสิบเซนติเมตร สีสันตัดกันชัดเจนจนสังเกตได้ง่าย เป็นงูทับสมิงคลาตัวเต็มวัยจริงๆ
งูทับสมิงคลาจัดอยู่ในวงศ์งูเห่า เป็นงูพิษร้ายแรง พิษของมันออกฤทธิ์ต่อระบบประสาท เวลาถูกกัดจะไม่ค่อยรู้สึกเจ็บปวดนัก ทำให้คนมักชะล่าใจ แต่หากถูกกัดแล้วไม่ได้รับการรักษาอย่างทันท่วงที ต่อให้เทวดาก็ช่วยชีวิตไว้ไม่ได้
ชาวบ้านแถวนี้มักเรียกมันว่าพญายมขาวดำ ปกติตามท้องนาและรอบหมู่บ้านจะโรยผงยาไล่งูพิษพวกนี้ไว้ โอกาสเจอจึงน้อยมาก แต่เรื่องไม่คาดฝันก็เกิดขึ้นได้เสมอ
เห็นได้ชัดว่าวันนี้พวกเขาโชคร้าย ดันมาจ๊ะเอ๋เข้าเต็มเปา
ตอนนี้มันกำลังเลื้อยช้าๆ อยู่บนทางเดินคันนา ห่างจากจุดที่ชู่โย่วฮวนยืนอยู่เมื่อครู่ไม่ถึงสองเมตร มิน่าล่ะเธอถึงได้กลัวจนแทบเสียสติขนาดนี้