เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 14 ลำคอแห้งผาก: เรียวขาขาวเนียนเสียดสีอยู่แถวเอวและหน้าท้องของเขา
สายตาของเธอตรงไปตรงมาและไม่คิดจะปิดบัง ต่อให้สวี่เฉินซินไม่อยากรับรู้ก็คงยาก ทว่าแม้จะถูกเขาจับได้ เธอก็ยังไม่ยอมลดละ ดวงตาดอกท้อคู่นั้นเป็นประกายวิบวับ ราวกับเพิ่งเจอขนมหวานชิ้นโปรดที่อยากจะกระโจนเข้าใส่เต็มที
ลูกกระเดือกของสวี่เฉินซินขยับขึ้นลง เขารู้สึกอึดอัดไปทั้งตัวที่ถูกจ้องมองแบบนั้น แต่ก็เผลอยืดแผ่นหลังให้ตรงขึ้นโดยไม่รู้ตัว เพื่อไม่ให้ตัวเองดูอิดโรยจนเกินไป
"แพทย์สวี่" พอชู่ซ่งเฉียงเห็นสวี่เฉินซิน ดวงตาก็เป็นประกาย รีบเดินเข้าไปทักทายทันที อีกฝ่ายพยักหน้ารับพลางเอ่ยทักกลับว่าหัวหน้ากองพลน้อย
"วันนี้ทุกคนเหนื่อยกันมากแล้ว เชิญข้างในเลยครับ"
ต้องทำงานกลางแจ้งท่ามกลางอากาศร้อนจัดมาเกือบทั้งวัน ขนาดคนทำงานกลางทุ่งนาทุกวันอย่างเขายังแทบทนไม่ไหว นับประสาอะไรกับคนทำงานในห้องแอร์อย่างพวกหมอ
สวี่เฉินซินเหลือบมองชู่โย่วฮวนอย่างแนบเนียน เห็นเธอยังจ้องเขาไม่วางตา จู่ๆ ปลายหูก็ร้อนผ่าวขึ้นมาอย่างประหลาด เขารีบก้าวเท้าเดินตามชู่ซ่งเฉียงเข้าไปในห้องราวกับกำลังหนีอะไรบางอย่าง
ชู่โย่วฮวนมัวแต่ใจลอย เลยไม่ทันสังเกตเห็นท่าทีผิดปกติของสวี่เฉินซิน พอเห็นพวกเขาเดินเข้าไปข้างใน เธอก็รีบปัดความคิดฟุ้งซ่านทิ้งแล้วเดินตามเข้าไปติดๆ
ห้องพักรับรองมีขนาดไม่ใหญ่นัก พอวางโต๊ะกลมลงไปสองตัวก็แทบไม่เหลือพื้นที่ว่าง
ตอนที่พวกเขามาถึง ข้างในมีคนนั่งอยู่ก่อนแล้วหลายคน ส่วนใหญ่เป็นเจ้าหน้าที่หมู่บ้านและชาวบ้านที่มาช่วยงาน