เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 16 หอมกรุ่นแนบอก แตะนิดแตะหน่อยช่างทรมานใจ
พลบค่ำในฤดูร้อนช่างยาวนานเป็นพิเศษ แสงอาทิตย์อัสดงย้อมท้องฟ้าจนแดงฉาน ช่วยซุกซ่อนความในใจอันคลุมเครือที่ไม่อาจอธิบายเป็นคำพูดเอาไว้
ชู่โย่วฮวนไม่ได้สังเกตเห็นความผิดปกติใดๆ ความสนใจทั้งหมดของเธอถูกน้ำเสียงทุ้มต่ำอันสงบนิ่งของเขาดึงดูดไปจนหมดสิ้น ยามที่เขาเอ่ยเรียก ราวกับมีแรงทะลุทะลวงแฝงไปด้วยความปรารถนาอันเย้ายวนจางๆ เธออดยกมือขึ้นลูบปลายหูเบาๆ เพื่อบรรเทาความรู้สึกซาบซ่านนั้นไม่ได้
"คุณรอนานแล้วใช่ไหมคะ ทั้งที่ตกลงกันไว้แล้วว่าฉันจะรอคุณแท้ๆ แต่สุดท้าย..."
ใบหน้างามแต้มสีระเรื่อด้วยความเขินอายอย่างพอดิบพอดี ฉาบไล้ด้วยสีชมพูระเรื่อ ดูงดงามน่าเอ็นดูจนยากจะบรรยาย ใครเห็นก็คงเอ่ยปากตำหนิไม่ลงแม้แต่ครึ่งคำ
สวี่เฉินซินลูบปลายนิ้วไปมาโดยไม่รู้ตัว ก่อนเบือนหน้าหนี "ไม่เป็นไร ไปกันเถอะ"
เขาหันหลังกลับก่อน แล้วก้าวเท้ายาวๆ เดินนำออกไป
"ทางนี้ค่ะ"
เขาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะรีบเปลี่ยนทิศทางทันที
ชู่โย่วฮวนเห็นว่าการแกล้งทำตัวอ่อนแอออดอ้อนได้ผล แววตาก็ฉายประกายขบขัน เธอจ้องแผ่นหลังสูงใหญ่ของเขาอยู่สองวินาทีจึงค่อยก้าวตามไป ทว่าในมือต้องประคองกะละมังไม้ใบค่อนข้างหนัก แถมยังมีเสื้อผ้ากับรองเท้าถุงเท้าที่เพิ่งถอดเปลี่ยนอีก การเดินตามจึงทุลักทุเลไม่น้อย