เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 ออดอ้อนเอาใจ ภายใต้เสื้อกาวน์สีขาวซ่อนเรือนร่างไหล่กว้างเอวสอบ
"ฮวนฮวน"
ยังไม่ทันเห็นตัว เสียงก็ลอยมาก่อน พอสิ้นเสียง ผ้าม่านก็ถูกเลิกออก เผยให้เห็นหญิงวัยกลางคนหน้าตาสะสวยในชุดเสื้อสีเทาอ่อน เส้นผมดำขลับถักเป็นเปียมวยไว้ด้านหลัง เผยใบหน้ารูปไข่เรียวสวย คิ้วโก่งดั่งใบหลิว ดวงตากลมโต จมูกโด่ง ริมฝีปากแดงระเรื่อ ยิ่งผิวขาวผ่องต้องแสงแดดก็ยิ่งดูเปล่งปลั่งสะดุดตา
มิน่าล่ะ เจ้าของร่างเดิมเกิดในชนบท ตากแดดตากลมแท้ๆ แต่กลับขาวผ่องขนาดนี้ ที่แท้ก็ได้พันธุกรรมดีๆ มาจากแม่นี่เอง
คิดมาถึงตรงนี้ ชู่โย่วฮวนก็อดเหลือบมองชู่ซ่งเฉียงที่ผิวคล้ำเกรียมอยู่ข้างๆ ไม่ได้ พลางนึกขอบคุณสวรรค์ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า
"พี่สะใภ้"
โจวหวยชิ่งเอ่ยทักก่อนใคร สายตาจับจ้องผู้มาใหม่ไม่วางตา มือที่ห้อยอยู่ข้างลำตัวกำแน่น โลกนี้ช่างไม่ยุติธรรมเอาเสียเลย ไม่รู้สมัยก่อนเจ้าทึ่มชู่ซ่งเฉียงไปทำบุญด้วยอะไร ถึงได้คว้าดอกไม้งามล่มเมืองท่ามกลางหนุ่มๆ ทั่วทั้งสิบหมู่บ้านมาครองได้
ถ้าเขาเกิดเร็วกว่านี้สักสองปี ผลลัพธ์จะเปลี่ยนไปไหมนะ
ทว่าจ้าวชุนหรงทุ่มความสนใจทั้งหมดไปที่ลูกสาวบนเตียง ไม่แม้แต่จะชายตามองคนอื่น เธอขานรับส่งๆ ก่อนจะรีบเบียดโจวลี่ฟางที่ยืนขวางทางให้พ้นไป แล้วนั่งลงบนขอบเตียง พร้อมยัดห่อผ้าในมือใส่มือชู่ซ่งเฉียงจนหมด
"ไหนให้แม่ดูซิ"