เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 6 ตื่นมาก็ชนเข้ากับแพทย์สวี่จังๆ
พอทุกคนเดินออกไปหมดแล้ว ในห้องพักผู้ป่วยก็เหลือแค่ชู่โย่วฮวนกับชู่ซ่งเฉียงแค่สองคน
สองพ่อลูกสบตากัน ชู่ซ่งเฉียงอดกระแอมเบาๆ ไม่ได้ ก่อนจะถามขึ้น "ฮวนฮวน สมองลูกไปทำอะไรมา ถึงได้ฉลาดเป็นกรดขนาดนี้"
คำพูดที่ลูกสาวสอนให้เขาพูด ทำเอาตาเฒ่าเจ้าเล่ห์อย่างโจวหวยชิ่งอึ้งจนไปไม่เป็น ไม่เพียงแต่ยอมควักเงินให้โดยดี แต่ยังทำท่ากลัวจะควักช้าเกินไปด้วยซ้ำ
ชู่โย่วฮวนมุมปากกระตุก แต่ก็เข้าใจว่าทำไมชู่ซ่งเฉียงถึงถามแบบนี้ ก็ความซื่อบื้อและไม่ทันคนของเจ้าของร่างเดิมน่ะได้มาจากเขาล้วนๆ นั่นแหละ ไม่อย่างนั้นคงไม่ทำเรื่องโง่ๆ ลงไปมากมายขนาดนั้น
แต่คำถามนี้เธอตอบไม่ได้จริงๆ เลยทำได้แค่ยกมือขึ้นแกล้งหาว
"ง่วงแล้วเหรอ รีบนอนเถอะ พ่อจะเฝ้าลูกเอง"
ชู่ซ่งเฉียงไม่ซักไซ้ต่อ เขาลุกขึ้นไปปิดประตูห้อง พอเห็นลูกสาวนอนเรียบร้อยดีก็ปิดไฟ แล้วเดินไปล้มตัวลงนอนบนเตียงว่างข้างๆ ไม่นานเสียงกรนก็ดังขึ้นเป็นระยะ
ทว่าชู่โย่วฮวนกลับพลิกตัวไปมา นอนไม่หลับเอาเสียเลย เดี๋ยวก็คิดเรื่องอนาคต เดี๋ยวก็คิดถึงเรื่องในชาติก่อน กว่าจะข่มตาหลับได้ก็ปาเข้าไปค่อนคืน