เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 8 บังเอิญเจอกันที่บันได มีอะไรบางอย่างทิ่มเอวเธอจนเจ็บ
พอเดาได้ว่าเป็นใครโทรมา สวี่เฉินซินก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ก่อนจะก้าวไปรับสาย
หลังเสียงสัญญาณซ่าๆ ดังขึ้นครู่หนึ่ง ปลายสายก็เอ่ยเข้าประเด็นทันทีอย่างไม่อ้อมค้อม "เป็นยังไงบ้าง เจอตัวหรือยัง"
สวี่เฉินซินขมวดคิ้ว สีหน้าเคร่งขรึมขึ้นหลายส่วน มือที่กำหูโทรศัพท์เผลอบีบแน่นจนเส้นเลือดปูดโปนราวกับจะทะลุผิวหนัง น้ำเสียงที่เปล่งออกไปจึงเจือความหนักอึ้ง "ยังครับ แต่ใกล้แล้ว"
"รีบจัดการให้เร็วที่สุด"
สิ้นคำสั่งสั้นๆ เพียงไม่กี่คำ สายก็ถูกตัดไปทันที
สวี่เฉินซินหลุบตาลง สีหน้าครุ่นคิดยากจะคาดเดา ยืนนิ่งอยู่นานกว่าจะก้าวไปที่หน้าต่างเพื่อดึงผ้าม่านปิด ทว่าหางตากลับเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่างเข้า การเคลื่อนไหวจึงค่อยๆ ชะงักลง
ในสวนหย่อมเล็กๆ ของโรงพยาบาลปลูกต้นพุดตานไว้หลายต้น ช่วงนี้กำลังออกดอกสะพรั่ง ดอกใหญ่สีขาวอมชมพูไหวเอนตามสายลม กลีบดอกร่วงหล่นโปรยปรายลงบนสนามหญ้าสีเขียวขจี ดูงดงามราวกับภาพวาด จนดึงดูดสายตาผู้คนที่เดินผ่านไปมา
แต่ทว่าตอนนี้ สายตาของทุกคนกลับจับจ้องไปที่จุดอื่น แม้แต่ฝีเท้าที่เร่งรีบก็ยังช้าลง