กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ฟู่—"
จ้าวฉู่หยุนถอนหายใจยาวระบายความอัดอั้นในอก เขาจ้องมองเถาหลี่อยู่นานสองนาน ก่อนจะหักพวงมาลัย "ไปกันเถอะ ฉันไปส่งเธอที่สถานีรถไฟ"
"จ้าวฉู่หยุน ขอบคุณนะ"
เถาหลี่เอ่ยขอบคุณด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่จริงใจอย่างยิ่ง
คำว่า "ขอบคุณ" คำนี้คงมีเพียงเขาสองคนเท่านั้นที่เข้าใจ เถาหลี่ทะนุถนอมความรู้สึกในใจตัวเองอย่างระมัดระวังถึงเพียงนี้ แต่จ้าวฉู่หยุนได้ยินแล้วกลับปวดใจเหลือเกิน
เถาหลี่รู้ดีว่าจ้าวฉู่หยุนรู้สึกแย่ แต่เธอไม่อยากทำลายความงดงามในใจนี้ลงไป
นี่คือสิ่งที่เธอมองว่าล้ำค่าที่สุด
หากยอมรับร้านแฟรนไชส์ไป ความงดงามนี้คงแปดเปื้อน และไร้ซึ่งคุณค่าใด ๆ ให้หวนรำลึกอีกต่อไป