เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยังดีที่ฟ้ามืดแล้ว พอเดินอยู่ในมหาวิทยาลัยจึงไม่มีใครจำจ้าวฉู่หยุนได้
เถาหลี่ดูอารมณ์ดีมาก เธอมองดูพวกนักศึกษาที่เดินผ่านไปมา แล้วจู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า "การได้เรียนหนังสือนี่มันดีจริงๆ นะ"
อันที่จริง เมืองมหาวิทยาลัยคือที่ที่เถาหลี่อยากมามากที่สุดในการมาจวิ้นซาครั้งนี้ บางทีของบางอย่างก็ต้องรอให้ "สูญเสีย" ไปก่อน ถึงจะรู้ซึ้งว่ามันมีค่า
และหูต้า ก็เป็นสถานที่ที่เถาหลี่เคยวาดฝันถึงมานับครั้งไม่ถ้วน
เพราะที่นี่เคยมีฉินหลินหรงมาก่อน จากนั้นก็มีจ้าวฉู่หยุน
พวกเธอต่างพากัน "ตาม" มาที่หูต้าตามลำดับ
ยิ่งไปกว่านั้น หูต้ายังถือเป็นสถาบันการศึกษาระดับสูงสุดของโรงเรียนมัธยมปลายในเมืองเล็กๆ แห่งนั้น
ใช่แล้ว สำหรับโรงเรียนมัธยมปลายในเมืองเล็ก การสอบติดหูต้าก็ถือเป็นเพดานสูงสุดแล้ว เรื่องเป่ยต้าหรือชิงหัวน่ะอย่าได้หวัง ตั้งแต่ก่อตั้งโรงเรียนมายังไม่เคยมีใครสอบติดเลยแม้แต่คนเดียว
จ้าวฉู่หยุนเลิกคิ้ว "เด็กเรียนไม่เอาไหนอย่างเธอ เพิ่งจะมาซาบซึ้งเอาป่านนี้ มันไม่สายไปหน่อยเหรอ"
"นั่นสินะ"