กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเห็นทุกคนจ้องมาที่รถลัมโบร์กีนีตาไม่กะพริบ จ้าวฉู่หยุนก็อดแปลกใจไม่ได้ แม้ในยุคนี้ซูเปอร์คาร์จะยังหาดูยาก แต่ก็ไม่น่าจะต้องมองกันขนาดนี้หรือเปล่า
เขาค่อย ๆ เทียบรถเข้าจอด สวมแว่นกันแดดแล้วเปิดประตูก้าวลงมา
ทว่าสิ่งที่รอต้อนรับเขากลับไม่ใช่ดอกไม้หรือเสียงปรบมือ ไม่มีแม้กระทั่งเสียงฮือฮาชื่นชม ทุกคนเอาแต่มองเขาด้วยสีหน้าพิลึกพิลั่น
ซ้ำร้ายบางคนยังส่งสายตาเย้ยหยันเหยียดหยามมาให้อีกต่างหาก
"หยิบบทมาผิดหรือไงวะเนี่ย เสียงกรี๊ดหายไปไหนหมด"
จ้าวฉู่หยุนกวาดตามองไปรอบ ๆ พลางคิดในใจว่า ถึงกูจะเพิ่งเบิ้ลเครื่องใส่จนคนหมั่นไส้บ้างก็พอเข้าใจได้อยู่หรอก
แต่สายตาเยาะเย้ยถากถางของพวกมึงนี่มันหมายความว่าไงวะ