กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เย่เหวินอิ่งเดินทักทายผู้คนตลอดทางอย่างคุ้นเคย ส่วนจ้าวฉู่หยุนที่เดินตามหลังต้อย ๆ เหมือนลูกกระจ๊อก ก็พลอยดึงดูดสายตาแปลก ๆ มาไม่น้อย
ผู้อำนวยการสันนิบาตเยาวชนของคณะบริหารธุรกิจเป็นผู้หญิงชื่อมั่วหลานซวี่ อายุราวสี่สิบ สวมแว่นตาไร้กรอบ ไว้ผมสั้นประบ่า ใบหน้ารูปไข่ รูปร่างผอมเพรียว ดูคล่องแคล่วกระฉับกระเฉงมาก
"ผู้อำนวยการมั่วคะ ฉันมาเยี่ยมคุณแล้วค่ะ"
เย่เหวินอิ่งก้าวเข้าห้องทำงานพลางเอ่ยทักทายอย่างกระตือรือร้น
มั่วหลานซวี่เงยหน้าขึ้นด้วยความประหลาดใจ ก่อนจะลุกขึ้นพลางยิ้มตัดพ้อ "เสี่ยวเย่ กะจะรอให้ถึงวันครูก่อนค่อยมาเยี่ยมฉันใช่ไหมเนี่ย"
"ที่ไหนกันคะ"
เย่เหวินอิ่งเดินเข้าไปควงแขนผู้อำนวยการมั่ว "เรียนจบแล้วฉันก็ยังคิดถึงคุณอยู่ตลอดเลยนะคะ"