เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"แล้วก็อย่าให้อายุเกินสี่สิบจะดีที่สุด" เขาชะงักไปนิดหนึ่ง ก่อนจะเสริมเงื่อนไขขึ้นมาอีกข้อ
"เชี่ย มึงยังจะเสือกเลือกมากอีกนะ"
จ้าวฉู่หยุนทั้งขำทั้งโมโห เขากวาดตามองไปรอบห้องพัก กะดูแล้วน่าจะเบียดเสียดกันอยู่ราวสิบคนได้
คนอื่นๆ ต่างพยักหน้าตามเป็นพัลวัน แสดงออกว่าเห็นด้วยกับคำพูดของหลิวไข่อย่างยิ่ง
'แม่มเอ๊ย แต่ละคนนี่หัวกะทิทั้งนั้นเลยนะ'
จ้าวฉู่หยุนเลิกคิ้ว "ทำไม พวกมึงก็ไม่อยากพยายามแล้วเหมือนกันเหรอ"
พูดจบเขาก็แกะซองเหอเทียนเซี่ยต่อหน้าต่อตาทุกคน จุดสูบเองมวนหนึ่ง แล้วโยนซองให้อาจื้อ
คราวนี้แววตาของทุกคนยิ่งเป็นประกายวาววับขึ้นไปอีก
นอกจากกัวเจียเหว่ยแล้ว ทุกคนต่างพยักหน้าหงึกๆ เหมือนไก่จิกข้าว
เด็กหนุ่มคนหนึ่งรีบชิงออกตัวก่อนเป็นคนแรก "พี่ฉู่หยุน ความต้องการของผมก็พอๆ กับพี่ไข่นั่นแหละครับ"