กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอกลับมาถึงจวิ้นซา ตอนกลางวันจ้าวฉู่หยุนก็ง่วนอยู่กับงาน อันซีเมิ่งโทรมาหาหลายสาย ดูออกชัดเจนว่าอยากนัดเจอ แต่ปากกลับเอาแต่ถามทำนองว่า "งานยุ่งไหม เหนื่อยหรือเปล่า"
ยัยเด็กปากไม่ตรงกับใจคนนี้ ชาติก่อนก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน
"ฉันกินข้าวเที่ยงไปเมื่อชั่วโมงก่อน กินมะเขือยาวอบน้ำมัน เค็มกำลังดี รสชาติใช้ได้เลย"
จ้าวฉู่หยุนรัวแป้นพิมพ์พลางพูดกลั้วหัวเราะ "ยังมีอะไรจะถามอีกไหมล่ะ?"
"ใครจะไปถามนายกันยะว่ากินอะไรตอนเที่ยง?"
แม้จะถูกจับไต๋ได้ แต่อันซีเมิ่งก็ยังไม่ยอมแพ้ทางน้ำเสียง "ฉันเป็นห่วงนายหน่อยไม่ได้หรือไง ผิดตรงไหนเหรอ?"
จ้าวฉู่หยุนคิดครู่หนึ่ง "แล้วตอนบ่ายเธอว่างไหมล่ะ?"
"ไม่ว่าง!"
"พวกเราไปกินข้าวเย็นด้วยกันไหม?"
"ฮึ ใครจะไปกินข้าวกับนายกัน?"