กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"ได้ค่ะ"
เรื่องนี้พอจะเดาได้อยู่แล้ว พานหรูยิ้มบางๆ "แต่มีข้อแลกเปลี่ยนนะ ทุกๆ เดือนเธอช่วยส่งรูปลูกมาให้ฉันสักใบได้ไหม?"
หลินซียวี่ชะงักไปอย่างเห็นได้ชัด อีกฝ่ายจะเอารูปลูกไปทำไมกัน?
"ก็ในเมื่อเธอไม่ยอมให้ฉันวางแผนเรื่องอนาคตแล้วนี่นา"
พานหรูยิ้มพลางอธิบาย "เวลาตั้งยาวนานขนาดนั้นฉันจะทนอยู่ได้ยังไง เธอก็ต้องชดเชยให้บ้างสิคะ?"
"เธอไม่รู้หรอกว่าการต้องอุดอู้อยู่ในห้องแคบๆ ทุกวัน เวลามันเดินช้าและทรมานใจขนาดไหน"
พูดถึงตรงนี้ พานหรูก็เอ่ยเสริมด้วยน้ำเสียงจริงใจอีกประโยค "ฉันอยากเห็นเจ้าตัวเล็กค่อยๆ โตขึ้นในแต่ละวันจริงๆ นะ"
"ค่ะ"
หลินซียวี่ยิ้มพลางพยักหน้ารับ แล้วหมุนตัวเดินจากไป