เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"จ้าวฉู่หยุนเป็นบ้าอะไรของเขาเนี่ย?!"
ทั้งสภาพแวดล้อมที่เติบโตมาและการอบรมสั่งสอนที่ได้รับ ทำให้อันซีเมิ่งไม่อาจยอมรับเรื่องพรรค์นี้ได้เลย
เธอคิดเสมอว่า ท่าทีที่คนคนหนึ่งปฏิบัติต่อพ่อแม่ คือสิ่งสะท้อนสันดานดิบที่แท้จริงที่สุด
"จ้าวฉู่หยุน นายพูดกับน้าแบบนี้ได้ยังไง?"
อันซีเมิ่งเริ่มมีน้ำเสียงไม่พอใจ "นายพูดจาให้มันสุภาพกับน้าเขาหน่อยไม่ได้หรือไง!"
"ฟู่..."
จ้าวฉู่หยุนเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ พ่นควันบุหรี่ลอยฟุ้งอย่างไม่แยแส เมินเฉยต่อโทสะของอันซีเมิ่งโดยสิ้นเชิง
"หนูจ้ะ น้าผิดเองแหละ ไม่เกี่ยวกับฉู่หยุนหรอก"
หลิวชุ่ยซีกุมมืออันซีเมิ่งไว้อย่างลนลาน พลางส่ายหน้าส่งสายตาเว้าวอนขอร้องไม่ให้เธอพูดอะไรอีก
ยิ่งไปกว่านั้น หลิวชุ่ยซียังไม่อยากให้อันซีเมิ่งมองจ้าวฉู่หยุนในแง่ร้ายเพราะเรื่องของตนเอง