กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พออันซีเมิ่งกลับไปแล้ว จ้าวฉู่หยุนก็เอ่ยเรียกหลิวชุ่ยซี เตรียมจะขับรถไปส่งเธอที่บ้าน
หลิวชุ่ยซีเดินตามหลังเขาอยู่ครึ่งก้าว พลางเอ่ยเสียงแผ่ว "ฉู่หยุน แม่ขอโทษนะ เมื่อวานแม่ควรจะอยู่ฉลองวันเกิดกับลูกแท้ ๆ"
"เฮ้อ~"
จ้าวฉู่หยุนถอนหายใจยาวพลางหยุดเดิน แล้วหันกลับไปมองหลิวชุ่ยซี เธอเงยหน้าขึ้นสบตาด้วยแววตาเว้าวอน หวังให้ลูกชายยกโทษให้
เนิ่นนานกว่าจ้าวฉู่หยุนจะข่มอารมณ์แล้วเอ่ยออกมาได้ "ทำไมแม่ต้องคอยพูดขอโทษอยู่เรื่อย รู้ไหมว่าผมเกลียดคำว่าขอโทษที่สุด"
"ฉู่หยุน แม่ขอโทษจริง ๆ ลูก คราวหน้าแม่จะไม่ทำแบบนี้อีกแล้ว"
หลิวชุ่ยซียื่นมือไปเกาะแขนของจ้าวฉู่หยุนไว้ เงยหน้ามองเขาตาละห้อย "ยกโทษให้แม่สักครั้งได้ไหมลูก"