เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอเห็นสีหน้าแบบนี้ของจ้าวฉู่หยุน หวงลั่วจิ้งก็รู้สึกกลัวขึ้นมาอย่างบอกไม่ถูก ทั้งที่เขาเป็นแค่นักศึกษาแท้ ๆ แต่กลับทำให้คนขนลุกชันได้อย่างน่าประหลาด
แถมยังดูราวกับว่าไม่มีเรื่องไหนที่เขาจัดการไม่ได้
"ฉู่หยุน"
หวงลั่วจิ้งเอ่ยเรียกเสียงเบา "นายอย่าทำอะไรวู่วามนะ บางทีคนแก่อาจจะแค่..."
"เธอเป็นลูกสาวที่ดีจริง ๆ"
สีหน้าของจ้าวฉู่หยุนผ่อนคลายลง เขามองเค้กบนโต๊ะพลางเอ่ยขึ้นช้า ๆ "ตอนวันเกิดฉัน คุณปู่จะต้มบะหมี่ให้ชามหนึ่ง แล้วโปะไข่ดาวน้ำไว้ข้างบนสองฟองเสมอ"
"นี่เป็นเค้กวันเกิดก้อนแรกของฉัน แต่คงไม่กินหรอก ฝากเธอขอบคุณเธอแทนฉันด้วยแล้วกัน"
ที่จริงในตำบลเล็ก ๆ ก็มีร้านเค้กเล็ก ๆ อยู่เหมือนกัน ไม่ใช่ว่าคุณปู่จะขี้เหนียว เพียงแต่ท่านเป็นคนหัวรั้นไปหน่อย
ป้าใหญ่เองก็เคยเอ่ยปาก แต่จ้าวฉู่หยุนปฏิเสธไป เขาคิดว่าแค่ได้กินบะหมี่สักชามก็ดีถมไปแล้ว