กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
อันซีเมิ่งรู้สึกว่าสายตาที่จ้าวฉู่หยุนมองเธอนั้น มีทั้งความรู้สึกของเด็กหนุ่มที่มองคนที่ชอบ และเหมือนพี่ชายที่กำลังเอ็นดูน้องสาว
หรือกระทั่งแอบเหมือนสายตาของพ่อที่มองลูกสาวอยู่บ้างด้วยซ้ำ
ความลำเอียงและตามใจอย่างเห็นได้ชัดแบบนั้นมันปิดไม่มิดเลยจริง ๆ เพียงแต่ทำไมเขาถึงหยุดอยู่แค่นั้น ไม่ยอมสารภาพรักกับเธอสักทีนะ
"ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน"
อันซีเมิ่งส่ายหน้า พอเห็นว่าทุกคนยังคงจ้องมา จึงสำทับไปอีกประโยค "จริง ๆ นะ"
ฉินหลินหรงรู้สึกย้อนแย้งในใจเหลือเกิน ทั้งที่จ้าวฉู่หยุนเป็นฝ่ายถูกเธอทิ้งไปแท้ ๆ แต่เธอกลับไม่อยากให้อันซีเมิ่งไปคบกับเขา
หรือพูดอีกอย่างคือ จ้าวฉู่หยุนจะคบกับใครก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่อันซีเมิ่ง
ถ้าจะบอกว่าเป็นเพราะความเป็นเพื่อนร่วมห้อง ก็คงไม่ใช่เสียทีเดียว