เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
"แต่เสี่ยวชิงบอกว่าเด็กคนนั้นหน้าตาดีมาก แถมหน้าที่การงานก็รุ่งด้วยนะ"
เจียงลี่ฮุ่ยยิ้มอย่างมีเลศนัย "วันนี้แม่ยังลองไปค้นเน็ตดูอยู่เลย ท่าทางเกมนั้นจะดังมากจริงๆ แม่ยังอุตส่าห์ลองเข้าไปเล่นเกมของบริษัทเขาดูด้วยนะ"
"แม่คะ หนูกับเขาไม่ได้เป็นอะไรกันจริงๆ นะคะ!"
เฉินชูเซี่ยพูดอย่างจนใจ
แต่เห็นได้ชัดว่าเจียงลี่ฮุ่ยไม่เชื่อ เธอเอ่ยด้วยน้ำเสียงเปี่ยมความหวังดี "ตอนเรียนมัธยมปลาย แม่ก็คอยห่วงว่าลูกจะมีความรักในวัยเรียน"
"ตอนนี้อยู่ปีสามแล้ว มีความรักได้แล้วล่ะ"
พูดไปพูดมา เจียงลี่ฮุ่ยก็หัวเราะร่า "รีบๆ แต่งงานมีลูกซะที อยู่คนเดียวมันเหงา รีบคลอดหลานมาให้แม่ช่วยเลี้ยงสักคนสิ"
"แม่คะ ถ้างั้นแม่หาแฟนใหม่สักคนไหมล่ะคะ"
เฉินชูเซี่ยกะพริบตาปริบๆ แหย่กลับไป
"เด็กบ้านี่ พูดอะไรของลูกเนี่ย"