เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลิวไข่ไม่ค่อยอยากเชื่อเท่าไร เขารู้สึกว่าจ้าวฉู่หยุนก็ไม่ได้ดีไปกว่าตัวเองสักเท่าไหร่ จึงเอ่ยถามขึ้น "งั้นเมื่อกี้มึงจะไปพูดจากำกวมชวนคิดลึกกับเธอทำไมวะ"
"พี่ไข่ คิดว่าพี่ตงจะเอาสาวร้านชานมคนนั้นอยู่เหรอ"
พอพูดจบ จ้าวฉู่หยุนก็รู้สึกทะแม่งๆ ขึ้นมาทันที ชื่อนี้มันคุ้นหูชอบกล
อู่หย่าชิงคอยฟังทั้งสองคนคุยกันอยู่ตลอด หลิวไข่ครุ่นคิดครู่หนึ่งแล้วส่ายหน้า "เอาไม่อยู่หรอก กูว่าผู้หญิงคนนั้นแค่อยากผลาญเงินหวังซวี่ตงมากกว่า"
"แล้วหวังซวี่ตงจะมีเงินสักกี่บาทกันเชียว"
จ้าวฉู่หยุนรู้สึกว่าเสี่ยวฟางยังไม่ถึงขั้นเป็น "นางเอกใสซื่อจอมเสแสร้ง" ด้วยซ้ำ เธอแค่รักสนุกและกล้าได้กล้าเสีย ไม่อย่างนั้นหวังซวี่ตงคงจีบไม่ติดหรอก
"แต่หวังซวี่ตงยืมเงินไปเยอะแล้วนะ คนในห้องพักก็โดนยืมจนครบทุกคนแล้วเนี่ย"
หลิวไข่เป็นคนมีน้ำใจและรักพวกพ้อง เขาคิดดูแล้วจึงถามขึ้น "พวกเราควรไปเตือนเขาสักหน่อยไหม"
"จะเตือนยังไงล่ะ"
จ้าวฉู่หยุนส่ายหน้า "พี่ไข่ อย่าไปเตือนเชียวนะ ขืนพี่ไปเตือน หวังซวี่ตงจะพาลคิดว่าพี่ไปทวงเงินเขาเปล่าๆ"