เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
จ้าวฉู่หยุนนั่งอยู่ในร้าน 1970 มาชั่วโมงกว่าแล้ว ตอนเข้ามาเขาจงใจเลือกโต๊ะริมหน้าต่าง
มุมนี้ไม่เพียงมองเห็นทุกคนที่ก้าวผ่านประตูเข้ามาในระยะใกล้ แต่ยังมองเห็นเวทีดนตรีสดด้านหน้าได้อย่างชัดเจน
"นายพราน" ที่ดีต้องใส่ใจทุกรายละเอียด และคอยจับตาดูความเคลื่อนไหวรอบตัวอยู่ตลอดเวลา
แต่ลูกค้าทยอยเดินเข้ามาหกเจ็ดกลุ่มแล้ว "เหยื่อ" ที่เหมาะเหม็งกลับยังไม่โผล่มาสักที มีทั้งคู่รักควงกันมา ทั้งเพื่อนร่วมงานชวนกันมาดื่ม หรือไม่ก็ก๊วนเพื่อนซี้สามสี่คน
ติดอยู่แค่อย่างเดียวคือไม่มีผู้หญิงมาคนเดียวเลย กระทั่งผู้หญิงที่มาด้วยกันสองสามคนก็ยังไม่มี ชวนให้เซ็งชะมัด
จ้าวฉู่หยุนนั่งกร่อยอย่างเบื่อหน่าย ค็อกเทลยังไม่ทันหมดแก้วก็สั่งเบียร์มาอีกครึ่งโหล คิดในใจว่านี่ก็สองทุ่มกว่าแล้ว รออีกสักชั่วโมง ถ้ายังไม่ได้เรื่องค่อยย้ายทำเล
ทันใดนั้น หญิงสาวบุคลิกโดดเด่นสะดุดตาสองคนก็ก้าวผ่านประตูเข้ามา จ้าวฉู่หยุนหรี่ตามอง พลางนึกในใจว่าผู้หญิงผมดัดลอนใหญ่แซมไฮไลต์สีแดงเบอร์กันดีคนนั้น ไม่ใช่เจ๊เฉินเถ้าแก่เนี้ยหรอกหรือ
เฉินหงเฟินสูงอย่างมากก็แค่ร้อยหกสิบเซนติเมตร แต่รองเท้าส้นสูงปรี๊ดที่สวมอยู่กะดูแล้วน่าจะสักเจ็ดแปดเซนติเมตร ริมฝีปากเคลือบด้วยลิปสติกสีแดงสด