เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
แต่เข้าใจก็ส่วนเข้าใจ จ้าวฉู่หยุนไม่อยากเสียเวลากับหวางไข่เฟิงอีกแล้ว เขาทำตัวเป็นปลาเค็มมาสามเดือนแล้ว
"พี่หวาง ทางหนึ่งเป็นมนุษย์เงินเดือนได้ไม่ถึงห้าพัน แต่อีกทางได้เงินเดือนเกินหมื่น แถมยังได้ตามล่าความฝันด้วยนะพี่"
จ้าวฉู่หยุนผายมือออกทั้งสองข้าง เดินหน้าเป่าหูหวางไข่เฟิงต่อ "ยังหนุ่มยังแน่น ให้โอกาสตัวเองสักครั้งสิครับ ความฝันน่ะมันประเมินค่าไม่ได้หรอกนะ!"
"ก่อนสิ้นปีนี้บริษัทเราต้องทำกำไรได้แน่นอน ปีหน้าอย่างน้อยๆ ก็จับเงินล้าน ปีถัดไปขยับเป็นสิบล้าน แล้วในสามปี จะเป็นเศรษฐีร้อยล้านก็ไม่ใช่เรื่องที่เป็นไปไม่ได้เลย"
ในปี 2002 คำพูดพวกนี้ถือว่าอวดดีอย่างยิ่ง หรือจะเรียกว่าฝันกลางวันก็ยังได้ หากจะพูดให้ระคายหูกว่านั้น มันก็แค่คำเพ้อเจ้อของคนบ้าชัดๆ
แต่ความจริงแล้ว ในยุคหลังตอนที่กระแสอินเทอร์เน็ต "บ้าคลั่ง" ถึงขีดสุด คำพูดพวกนี้ต่างเป็นสโลแกนของพวกบริษัทอินเทอร์เน็ตกันทั้งนั้น
เผลอๆ มีแปะเป็นคำขวัญอยู่ตามฝาผนังด้วยซ้ำ