เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอได้ยินหวงลั่วจิ้งด่าว่า "ไอ้สารเลว" จ้าวฉู่หยุนกลับดีใจเสียอย่างนั้น ผลลัพธ์แบบนี้นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ
ในเมื่อไม่มีเรื่องลำดับอาวุโสมาขวางกั้นระหว่างกัน ทุกอย่างก็ย่อมเป็นไปได้แบบไร้ขีดจำกัดไม่ใช่หรือไง
กับลูกชายคนนี้ หลิวชุ่ยซีเองก็จนปัญญา เธอเอ่ยเรียกเบา ๆ อย่างไม่มั่นใจ "ฉู่หยุน"
"หรือจะให้ผมคืนเงินให้คุณล่ะครับ?"
จ้าวฉู่หยุนลองเชิงถาม
พูดจบเขาก็ล้วงหยิบกระเป๋าสตางค์ออกมาจริง ๆ แต่ต่อให้เป็นคนโง่ก็ยังดูออกว่าเขาแค่แกล้งทำละครตบตา
หวงลั่วจิ้งสูดหายใจเข้าลึก ๆ สองที ก่อนจะสะบัดหน้าหนีไปอีกทาง และตั้งใจว่าจะไม่สนใจไอ้สารเลวจ้าวฉู่หยุนคนนี้อีกเด็ดขาด
วุ่นวายกันจนถึงหกโมงเย็น พอหลิวชุ่ยซีตรวจเช็กดูอีกรอบ ก็พบว่าซื้อของครบหมดทุกอย่างแล้ว
เธอปาดเหงื่อบนหน้าผาก แล้วเอ่ยชวนด้วยสีหน้าเปี่ยมหวัง "ฉู่หยุน พวกเราไปกินข้าวด้วยกันสักมื้อเถอะนะ คือ... น้องสาวของลูกก็อยากมาหาลูกเหมือนกัน"
"อืม"