เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
พอพวกหลิวไข่กลับไป หอพักก็เงียบลงทันตา จ้าวฉู่หยุนคาบบุหรี่เดินเข้ามาในห้อง เขาลากเก้าอี้มาตัวหนึ่งแล้วทิ้งตัวลงพิง นั่งไขว่ห้างกระดิกเท้าดิบเถื่อน ไร้มาดนักศึกษาโดยสิ้นเชิง
เขาเงยหน้ามองหลิวชุ่ยซีที่กำลังง่วนอยู่บนเตียงเงียบ ๆ โดยไม่พูดอะไร
แม้บ้านของจ้าวฉู่หยุนจะอยู่ใกล้โรงเรียนมาก แต่เขาก็อยู่โรงเรียนประจำมาตั้งแต่มัธยมต้น ทุกครั้งที่เปิดเทอมเขาจะหิ้วกระเป๋าไปรายงานตัวคนเดียวเสมอ ต่อให้คุณป้ากับคุณปู่คะยั้นคะยอจะมาส่ง เขาก็ดึงดันไม่ยอม
นิสัยขบถก็เรื่องหนึ่ง แต่จะบอกว่าตอนอายุสิบสองสิบสาม จ้าวฉู่หยุนไม่เคยอิจฉาเพื่อนร่วมชั้นที่มีพ่อแม่มาช่วยปูที่นอนใส่ปลอกผ้านวมให้เลย ก็คงโกหก
หวงลั่วจิ้งมองจ้าวฉู่หยุนอย่างครุ่นคิด ผ่านไปครู่ใหญ่ เธอถึงเอ่ยเตือนด้วยความหวังดี "ของในกระเป๋าเดินทางนายจะไม่จัดหน่อยเหรอ"
ในกระเป๋ามีแค่โน้ตบุ๊กเครื่องหนึ่งกับเสื้อผ้าผลัดเปลี่ยนไม่กี่ชุด ไม่มีอะไรให้ต้องจัดเลยสักนิด