เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
งกๆ เงิ่นๆ เสียเวลาไปเกือบครึ่งวัน ในที่สุดจ้าวฉู่หยุนก็จัดการทุกอย่างเสร็จสิ้น กลายเป็นนักศึกษาอย่างเป็นทางการเสียที เขาปาดเหงื่อบนหน้าผากแล้วเอ่ยลาหูเจิน ก่อนจะเดินดุ่มๆ ออกมา
"แม่มึงเอ๊ย"
พอพ้นประตูออกมา จ้าวฉู่หยุนก็ลอบถอนหายใจยาว เหงื่อกาฬที่ไหลพวกนี้เกิดจากความตื่นเต้นล้วนๆ นึกในใจว่านอกจากชื่อตัวเองแล้ว กูไม่ได้จับปากกาเขียนหนังสือมากี่ปีแล้ววะเนี่ย
"ฉู่หยุน"
หลิวชุ่ยซีร้องเรียกด้วยความปลื้มใจ ลูกชายรายงานตัวเสร็จแล้ว ในที่สุดก็ได้เป็นนักศึกษามหาวิทยาลัยจริงๆ เสียที
จุดนี้อย่าว่าแต่หลิวชุ่ยซีเลย แม้แต่ไอ้แก่สารเลวจ้าวเจี้ยนเซ่อคนนั้นก็ยังภาคภูมิใจในตัวจ้าวฉู่หยุน ยุคสมัยนี้นักศึกษามหาวิทยาลัยชั้นนำระดับประเทศถือว่ามีภาษีดีมากทีเดียว
จ้าวฉู่หยุนหันกลับไปมองหลิวชุ่ยซีอย่างงงๆ เล็กน้อย จู่ๆ ก็นึกอะไรขึ้นมาได้ เขาเบะปากแล้วเดินมุ่งหน้าไปยังหอพักเทียนหม่า
จากศูนย์กิจกรรมคณะการจัดการอุตสาหกรรมเดินไปหอพักเทียนหม่าใช้เวลาราวๆ ยี่สิบนาที ตลอดทางจ้าวฉู่หยุนเหลียวซ้ายแลขวา สายตาไม่ยอมอยู่นิ่งเลยแม้แต่วินาทีเดียว