เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ยิ่งเข้าใกล้เขตเมืองมหาวิทยาลัย การจราจรก็ยิ่งติดขัด จากเดิมที่ผู้คนพลุกพล่านอยู่แล้ว พอมาเจอกับช่วงเปิดเทอม ขับรถก็แทบไม่ต่างอะไรกับการเดิน
แต่ในปี 2002 การมีรถยนต์ส่วนตัวสักคันบ่งบอกถึงฐานะที่ร่ำรวยอย่างแท้จริง รถยนต์ส่วนตัวจึงนับเป็นสัญลักษณ์แห่งหน้าตาและสถานะ
ถ้าได้ขับบีเอ็มดับเบิลยู เบนซ์ หรือแม้แต่คราวน์ ก็คู่ควรกับคำว่า "เถ้าแก่" ที่ใครต่อใครพากันเรียกขานแล้ว แม้กระทั่งรถฮอนด้าคันเล็กของหวงลั่วจิ้ง ก็ยังดึงดูดสายตาอิจฉาได้ไม่น้อย
การข้ามถนน "สไตล์จีน" ในยุคนี้ยังมีให้เห็นเกลื่อนตา ยิ่งเป็นช่วงเปิดเทอม ต่อให้กดแตรลั่นแค่ไหนก็ไม่มีประโยชน์
จ้าวฉู่หยุนพบว่าหวงลั่วจิ้งขับรถได้ "ใจเย็น" เหลือเกิน ไม่เปลี่ยนเลน ไม่เบียดแทรก สองมือจับพวงมาลัยแน่นเปรี๊ยะ สายตาจ้องเขม็งไปข้างหน้า แม่งเอ๊ย นี่มันมือใหม่หัดขับชัดๆ
สำหรับคนที่มี "อาการหัวร้อนบนท้องถนน" อย่างจ้าวฉู่หยุน การนั่งรถแบบนี้ช่างเป็นการทรมานอย่างยิ่ง จนแทบอยากจะแย่งพวงมาลัยมากดคันเร่งให้มิดสักสองที
"เธอเปลี่ยนเลนไม่เป็นเหรอ"
จ้าวฉู่หยุนทนไม่ไหวจริงๆ อีกทั้งพอขึ้นรถมาก็กระดกน้ำไปเกือบครึ่งขวด ตอนนี้กำลังปวดฉี่ น้ำเสียงเลยพลอยหงุดหงิดตามไปด้วย
ผลลัพธ์คือเขาได้ค้อนวงใหญ่จากหวงลั่วจิ้งกลับมาแทน
"เชี่ย จอดรถ"