เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ทั้งสองคนสบตากันอยู่อย่างนั้น คนหนึ่งอมยิ้มบางๆ บนใบหน้า ส่วนอีกคนอับอายจนแทบอยากแทรกแผ่นดินหนี นักศึกษาแถวนั้นเริ่มสัมผัสได้ว่าบรรยากาศชักไม่ค่อยดี
สองคนนี้ต้องมี "เรื่องราว" อะไรกันแน่ๆ
พวกนักศึกษาชอบมุงเรื่องเผือกแบบนี้ที่สุด รับประกันว่าลูกใหญ่แถมหวานฉ่ำ
พวกอาสาสมัครที่ว่างอยู่ต่างก็ "ปูเสื่อรอเผือก" ส่วนคนที่กำลัง "ทำงาน" อยู่ก็เริ่มทำแบบขอไปที ทุกสายตาหันมาจับจ้องคนทั้งคู่
จ้าวฉู่หยุนเป็นฝ่าย "ถูกต้องชอบธรรม" แถมเดิมทีก็หน้าหนาอยู่แล้ว จึงไม่สะทกสะท้านเลยสักนิดที่มีคนมายืนมุงดู
เขามองฉินหลินหรงด้วยสีหน้าสบายๆ ราวกับกำลังรอคำอธิบายจากเธอ
ฉินหลินหรงทนรับบรรยากาศแบบนี้ไม่ไหว ทั้งไม่อยากถูกคนอื่นตราหน้าว่าเป็น "ผู้หญิงหลายใจ" เธอจึงยอมเปิดปากพูดก่อน "นายเรียนสาขาอะไรเหรอ"
จ้าวฉู่หยุนเองก็ไม่ได้อยากทำให้ฉินหลินหรงลำบากใจ เรื่องบางเรื่องผ่านไปแล้วก็ให้มันผ่านไป การมาคอยตามจิกไม่ปล่อยไม่ได้มีประโยชน์อะไรนัก
"บริหารธุรกิจ"
จ้าวฉู่หยุนตอบพร้อมรอยยิ้ม