บทที่ 102 แตกหัก

บทที่ 102 แตกหัก

"เฮ้ย เจ้าหนู! รีบลุกขึ้นมา!"

เตี่ยนเหวยเตะม้าเชาที่ถูกขังอยู่ในคุกไปทีหนึ่ง เดิมทีม้าเชากำลังหลับสบาย กลับถูกเตะจนสะดุ้งตื่นขึ้นมากะทันหัน

"อื้อๆๆ..." มือเท้าทั้งสองข้างของม้าเชาถูกมัดแน่น ปากถูกยัดด้วยเศษผ้าจนพูดไม่ได้ ทำได้เพียงดิ้นขยับตัวอยู่บนพื้น

"อยู่นิ่งๆ!"

เตี่ยนเหวยเพิ่งจะดึงก้อนผ้าในปากของม้าเชาออก ก็ได้ยินม้าเชาด่ากราดเสียงดัง "เจ้าโจรชั่ว! โฉดชั่ว! กบฏ... อื้อๆๆ..."

"ไอ้หนูนี่ปากพล่อยนัก!" เตี่ยนเหวยเห็นม้าเชาไม่รู้กาลเทศะ จึงยัดก้อนผ้ากลับเข้าไปใหม่

"การใหญ่สำคัญกว่า!" เตี่ยนเหวยไม่มัวเสียเวลากับม้าเชาอีก ยกเขาขึ้นแบกบนบ่าทันที

ม้าเชาดิ้นรนไม่หยุดแต่ก็ไม่อาจหลุดพ้นจากพันธนาการได้ เขาขยับตัวดิ้นไปมาบนบ่าของเตี่ยนเหวยอยู่นาน จู่ๆ ก็พบว่าตนออกมาอยู่นอกเมืองแล้ว