กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 660 เหลือเพียงหอกระเรียนเหลือง ยืนยงพันปี
จู่ ๆ มู่หย่งจื้อก็หัวเราะจนกุมท้อง
เขาได้ยินเสียงเห็นชอบอย่างชัดเจน
วิถีอักษรที่ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนั้นกลับแอบถอนหายใจโล่งอกพร้อมกัน
เมื่อมองย้อนกลับไปตลอดชีวิต
เขาพบว่าไม่เคยรู้สึกโล่งใจเท่าตอนนี้มาก่อน!
ตาแก่ที่ไม่ยอมตายกลุ่มหนึ่งวางอำนาจสูงส่งและเต็มไปด้วยความเหนือกว่า
แต่ทำไมถึงใส่ใจกับคนรุ่นหลังขนาดนั้น?
ใช่แล้ว……
พวกเขากลัวแล้ว!