กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 659 ขึ้นไปอีกชั้น ถือว่าเขารู้จักกาลเทศะ
ขึ้นไปอีกชั้น
หอที่โล่งกว้างยังคงมีบทกวีเพียงบทเดียว
ทุกถ้อยคำเผยห้วงจินตภาพอันโดดเดี่ยว หยิ่งทะนง และไร้เทียมทาน
มันเป็นหนึ่งในบทกวีที่ลู่หลีท่องมาตั้งแต่เด็ก และมีชื่อเสียงที่สุดบทหนึ่ง
มันเป็นผลงานสืบทอดอันเป็นแบบอย่างที่มอบชีวิตและสืบทอดแก่หอกระเรียนเหลือง!
มันเป็นบทเพลงอำลาที่เขียนถึงหอคอยทั่วหล้าอย่างครบถ้วน……
มันแขวนอยู่อย่างเงียบงันบนชั้นห้าเช่นนี้