กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 464 ลูกอกตัญญูเหวินฟู่ ศิษย์อกตัญญูอวี้ซู
ในเทศกาลโคมไฟซีจื่อที่มีผู้คนนับล้านและหมื่นวิถีทั่วหล้าจับตามอง
เซี่ยเหวินฟู่ค่อย ๆ เดินไปยังกลางลาน
เขาประสานมือคำนับเวทีสูง กล้อง และผู้คนรอบข้าง
“ทุกท่านทราบดีว่าเหวินฟู่เกิดในตระกูลเซี่ย ภายใต้การอบรมสั่งสอนอย่างเต็มที่จากตระกูลเซี่ย ผมเรียนรู้การเขียนร้อยแก้วและวิจารณ์บทฟู่... และก็เขียนเป็นอยู่แค่นั้น”
“เสียดายที่คืนนี้เทศกาลโคมไฟอนุญาตให้แต่งได้แค่บทกวีและบทฉือ”
“แล้วมันยังไง!” ผู้ทรงอิทธิพลระดับปรมาจารย์บนเวทีสูงสิบกว่าคนพากันหัวเราะเมื่อได้ยิน
นายเสียดายแล้วเกี่ยวอะไรกับพวกเรา
ฉันยิ่งอยากให้นายทำไม่ได้ด้วยซ้ำ
“แต่...” เซี่ยเหวินฟู่เปลี่ยนเรื่อง ก่อนพูดด้วยรอยยิ้มว่า