กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 465 เซียนกวีที่ชาวบ้านตั้งให้ จ้งหรูมิใช่ปราชญ์!
มู่หรงซีหนิงเหลือบมองกลอนห้าอักษรผลงานอมตะที่เพิ่งแต่งเสร็จ
แววตาเต็มไปด้วยความชื่นชมและยินดี
เธอพูดปลอบคุณปู่ที่ยังขุ่นเคืองอยู่
“เขาอยากเล่นก็ปล่อยเขาเล่นไป...”
“คุณจะไปถือสาเด็กหนุ่มอย่างเขาทำไม ครั้งก่อนในงานประมูล ไม่ว่าลู่หลีตั้งใจหรือไม่ อย่างน้อยก็ช่วยอวี้ซูไว้”
ปกติเธอเป็นคนสอนบทกวีและบทฉือให้ซงอวี้ซูมากกว่า
เมื่อเห็นว่ามาตรฐานของอีกฝ่ายพัฒนาขึ้นอีก
มู่หรงซีหนิงก็ดีใจกับศิษย์น้องเล็กจากใจจริง
“ไม่ใช่เพราะโกรธ... แค่ติดใจเรื่องท่าที...”