กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 357 วิถีอักษร พู่กันเหวินชาง วาทะแห่งอาจารย์ของลู่หลี!
“ให้พวกเธอเข้ามาเถอะ”
สวีเหลียงพูดกับคนตีระฆังที่เฝ้าอยู่ตรงหออย่างนอบน้อม
จากนั้นก็ขยิบตาให้ลู่หลี “ถึงตานายแล้ว”
สร้างภูผาหนังสือขึ้นมาด้วยตัวเอง เขาเองก็อยากเห็นว่าจะสร้างภูผาอีกลูกขึ้นมาได้อย่างไร!
“เฮ้... นาย... ยังโอเคไหม?”
ฟางชิงจื่อเพิ่งขึ้นมาถึงยอดหอ สายตาก็จับจ้องไปที่ลู่หลี
“หรือเธอคิดว่าฉันแอบมาร้องไห้อยู่ตรงนี้?”
ลู่หลีลุกขึ้นช้า ๆ แล้วหยอกเธอ
“ยังมีหน้าตามขึ้นมาอีกเหรอ?”