เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
ทุกคนต่างกำลังรอ รอคอยคำตอบหนึ่ง
ยังไม่ทันที่ไป๋หลี่จะเอ่ยปาก เหวินจ้งก็ก้าวออกมากล่าวทันที
"อาจารย์อา บรรพชนมารเชี่ยวชาญการล่อลวงจิตใจที่สุด ไม่อาจรับปากเด็ดขาดขอรับ!"
กาลก่อนในวังเทพไม่รู้ว่ามีทวยเทพแต่กำเนิดมากเท่าใดที่ถูกเขาใช้ถ้อยคำไม่กี่คำล่อลวงให้เข้าร่วมมรรคมาร จนก่อเรื่องเดือดร้อนมากมายเพียงไหน
หากอาจารย์อาของตนผู้นี้เข้าสู่มรรคมาร ผลลัพธ์ที่ตามมาคงไม่อาจเทียบชั้นได้เลย
ดวงตาของ "อานนท์" ยังคงมองไป๋หลี่นิ่งไม่ขยับ ในแววตามีแต่ความจริงใจ
วีรชนใต้หล้ามีเพียงเจ้ากับข้า
ประโยคที่ไป๋หลี่อ่านได้จากสายตาของเขาก็คือคำนี้เอง
มอบสายตาให้เหวินจ้งวางใจแวบหนึ่ง ไป๋หลี่ก็มองไปยัง "อานนท์" แล้วเอ่ย
"เจ้ารู้หรือไม่ว่าผู้สูงสุดแห่งวังเทพท่านนั้น ครั้งกาลก่อนก็เคยทำเรื่องเช่นเดียวกับเจ้า"