กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย สิบเวรหมื่นตอน
《บทเพลงปราณธรรมะ》 และ 《เมิ่งจื่อ》 ก้องกังวานไปทั่วหมื่นโลกา
ปราณมารที่ปั่นป่วนในปวงสวรรค์พลันถูกกดทับลงลงไปสามส่วนในทันที
ตราประทับที่สองสว่างวาบขึ้นตามมาด้วย แสงสว่างจุดหนึ่งผุดพรายขึ้นจากท่ามกลางความเร้นลับ นั่นคือแสงสุริยัน ไฟจากทองหิน คล้ายถูกคนผู้หนึ่งชูประคองไว้ ถ่ายทอดมุ่งไปยังทุกสารทิศ
หนึ่งส่งต่อสิบ สิบส่งต่อร้อย ร้อยส่งต่อพัน จนไม่อาจนับคำนวณ
แสงอัคคีส่องสว่างทะเลแห่งความว่างเปล่า ประกายไฟเล็กน้อย ย่อมลุกลามทั่วทุ่งได้
ปราณมารจึงถูกกดทับลงลงไปอีกสามส่วน
ตราประทับสุดท้ายเก่าแก่ที่สุด ความเวิ้งว้างที่สุด คนนอกประหนึ่งมองบุปผาในหมอก ไม่อาจแลเห็นได้
มีเพียงจอมสวรรค์ไร้ขอบเขตไม่กี่องค์เท่านั้นที่สามารถมองเห็น