เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 103 กำแพงไฟกับแถบผ้าแดง
ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะมากรีดใบหน้า เจ็บแสบเหมือนถูกมีดเฉือน เสียง “อะไรนะ? เผาปากทางเข้าหมู่บ้าน?” ของยายหวังที่เพี้ยนแปร่งไปยังดังหึ่งอยู่ข้างหู แต่ตัวเธอกลับเหมือนถูกตอกตรึงไว้กับพื้นดินแข็งเย็นตรงปากประตูบ้าน เบิกตากว้าง อ้าปากค้าง ดูคล้ายปลาที่ขาดน้ำ
ฉันไม่มีเวลาสนใจเธอ พอเสียงตะโกนแหบพร่าปนกลิ่นคาวเลือดหลุดออกจากลำคอ ฉันกลับเหมือนเปิดเขื่อน ความบ้าคลั่งที่อัดอั้นอยู่ในอกทะลักพรั่งพรูออกมา มีดผ่าฟืนที่เหน็บอยู่ตรงเอวด้านหลังทิ่มกระดูก เย็นเฉียบ แต่กลับช่วยกดความเจ็บแสบตรงบาดแผลบนหลังให้ทุเลาลงได้บ้าง ฉันไม่หันกลับไปมอง ก้าวย่ำไปข้างหน้าอย่างทุลักทุเล เหยียบหิมะเย็นจัดที่ลึกถึงเข่าและส่งเสียงกรอบแกรบ มุ่งหน้าไปยังกองดินเยือกแข็งตรงปากทางเข้าหมู่บ้าน
ลมแรงขึ้นอีกจนคนโงนเงนไปมา เกล็ดหิมะปลิวเข้าตาจนฉันต้องหรี่ตาฝ่าลมไปข้างหน้า ในหัวมีเพียงความคิดเดียว เผา! เผาให้เป็นกำแพงไฟ! ไม่ว่าข้างใต้จะเป็นปีศาจหรือสิ่งชั่วร้ายอะไร ก็ใช้ไฟเผามันให้เกลี้ยงก่อน!
ฉันวิ่งไปถึงหลังต้นเอล์มเก่า ยังไม่ทันหายใจทั่วท้อง สายตาก็จับจ้องแน่นิ่งไปยังผืนหิมะตรงขอบกองดินเยือกแข็ง
เงียบกริบ มีเพียงผืนขาวโพลน กับเสียงลมเสียดสีกับผิวหิมะดังฟู่ ๆ