เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 104 เสียงเหรียญทองแดงกับแถบผ้าแดง
กำแพงไฟตรงปากทางเข้าหมู่บ้านลุกไหม้อยู่เกือบครึ่งชั่วยาม เปลวไฟถึงค่อย ๆ อ่อนลง พอฟืนไหม้หมดก็เผาลำต้นข้าวโพด พอลำต้นข้าวโพดมอดหมด ยายหวังกับคนอื่นก็สั่นเทาหยิบฟืนผ่าที่ชื้นบ้างแห้งบ้างจากกองฟืนที่บ้านมาต่อเติม เปลวไฟเลียฟืนชื้น ส่งเสียงเปรี๊ยะปร๊ะ ควันดำฉุนหนาจนแทบจับตัวเป็นก้อนลอยอวล อบจนคนแสบตาน้ำมูกน้ำตาไหล แต่ไม่มีใครกล้าปล่อยให้ไฟดับสนิท ต่อให้เหลือเพียงกองถ่านร้อนที่มีควันเขียวลอยขึ้นมา มันก็ยังเหมือนเครื่องรางอุ่น ๆ ที่ช่วยข่มพื้นที่ตรงปากทางเข้าหมู่บ้านซึ่งถูกสิ่งชั่วร้ายแปดเปื้อนไว้ได้อย่างฝืน ๆ
ฉันพิงต้นเอล์มเก่า หนาวจนแทบหมดความรู้สึก บาดแผลบนหลังชาจากเหงื่อและไอหนาว เหลือเพียงอาการบวมตื้อเชื่องช้า แขนซ้ายที่ฉันกรีดเป็นแผลเองถูกยายหวังใช้เศษผ้าขาด ๆ ซึ่งไม่รู้ไปดึงมาจากบ้านไหนและมีกลิ่นอับราขึ้นเก่า ๆ พันไว้ลวก ๆ หลายรอบ เลือดพอจะหยุดได้บ้าง แต่ทุกครั้งที่หายใจแล้วหน้าอกขยับ บริเวณนั้นก็ปวดแปลบตุบ ๆ
ตาฉันแสบพร่าเหมือนมีทรายขยี้อยู่ข้างใน แต่ฉันก็ไม่กล้ากะพริบตา จ้องผืนหิมะที่ถูกไฟเผาจนเละเทะ เผยให้เห็นดินเยือกแข็งสีดำคล้ำข้างใต้ไม่วางตา บริเวณขอบกองไฟที่ถูกเปลวเพลิงแผดเผา หิมะละลายแล้วแข็งตัว กลายเป็นเปลือกน้ำแข็งลื่นเยิ้มที่ส่งกลิ่นไหม้ ใต้เปลือกน้ำแข็งมองเห็นคราบน้ำมันดำคดเคี้ยวอยู่หลายรอย ราวกับรอยของไส้เดือนยักษ์เลื้อยผ่าน ซึมลึกลงไปในดินเยือกแข็ง เป็นเหมือนแผลเป็นน่าเกลียด