เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 102 รอยเลื่อนกับผ้าแดง
พื้นดินตรงประตูรั้วบ้านยายหวังแข็งเป็นน้ำแข็งจนเหยียบย่ำเละเทะ ไอหนาวจากหิมะถล่มเมื่อคืนก่อนยังไม่จางหาย ปะปนกับกลิ่นมูลสัตว์และปัสสาวะที่คลุกโคลนน้ำ พอแสงอาทิตย์ยามเช้าส่องมาถึงก็ระเหยขึ้นมาเป็นกลิ่นคาวเหม็นเปรี้ยวคล้ายของหมักเน่า
รถเลื่อนลากสองคันจอดอยู่กลางลาน สัตว์เทียมเป็นล่อขนเขียวที่แข็งแรงที่สุดของบ้านเหล่าเกิ่ง กับวัวเหลืองแก่ของบ้านจ้าวต้าจู้ที่ขาพิการไปข้างหนึ่งแต่กลับอึดทนเป็นพิเศษ รถเลื่อนทำขึ้นอย่างเร่งด่วน ใช้ไม้เบิร์ชท่อนหนา ๆ ตอกเป็นโครงรองพื้น ด้านบนปูด้วยบานประตูเก่าหนา ๆ แล้วใช้เชือกป่านเส้นหนาผูกขอบไว้หลายชั้น ดูเทอะทะแต่แข็งแรง
ชายหลายคนกำลังช่วยกันขนของขึ้นรถเลื่อนอย่างเหนื่อยหอบ สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือไหกระเบื้องสีขาวหลายใบที่ล้างจนขาวสะอาดและมัดแน่นหนา ปากไหปิดด้วยกระเพาะหมูที่ขูดจนบางหนา ๆ พันกระดาษน้ำมันซ้อนกันอีกหลายชั้น แล้วรัดแน่นด้วยเชือกป่าน ข้างในบรรจุ “น้ำผึ้งเลือด” ที่ฉันกับยายหวังและผู้หญิงคนอื่น ๆ จุดตะเกียงน้ำมัน อดหลับอดนอนตลอดคืน กรองซ้ำแล้วซ้ำเล่า เคี่ยว และพักให้ตกตะกอน น้ำผึ้งสีทองอร่ามดูมันวาว ตอนนี้มีกลิ่นหวานสดชื่นเข้มข้นของดอกลินเดนเท่านั้น ไม่ได้กลิ่นคาวเลือดชวนขนลุกเมื่อคืนแม้แต่น้อย