เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 101 น้ำผึ้งเลือดกับรอยนิ้วมือ
ตอนนี้ห้องโถงบ้านยายหวังดูเหมือนสนามรบที่เพิ่งถูกทุบทำลาย และยังเหมือนห้องรักษาคนไข้ชั่วคราวที่อบอวลด้วยกลิ่นอายแห่งความตาย
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้น กลิ่นยาสมุนไพรฉุน และกลิ่นหอมหวานใสสะอาดของน้ำผึ้งดอกลินเดนที่เจือกลิ่นเน่าเสียเล็กน้อยปะปนกันจนชวนให้คลื่นเหียน พื้นกับเตียงเตามีเศษผ้าและผ้าพันแผลเปื้อนดิน หิมะ และคราบเลือดสีแดงคล้ำกระจายอยู่ทั่ว จ้าวต้าซานนอนตัวตรงแข็งอยู่บนเตียงเตา ขาที่ถูกกระแทกจนเละเปิดให้เห็นเนื้อหนังปนเลือดใต้แสงตะเกียงสีเหลืองสลัว นิ้วมือผอมแห้งของเฒ่าซุนเปรอะเปื้อนเลือด กำลังใช้มีดเล่มเล็กที่ลับจนมันวาวค่อย ๆ เลาะเศษผ้ากับโคลนหิมะที่แข็งตัวออกจากเศษกระดูก จ้าวต้าซานหมดสติเพราะเจ็บมานานแล้ว มีเพียงร่างกายที่กระตุกอย่างแรงโดยไม่อาจควบคุมทุกครั้งที่คมมีดแตะกระดูก ลำคอส่งเสียงครืดคราดประหลาดราวกับกำลังจะสิ้นใจ
จ้าวต้าจู้คุกเข่าอยู่ข้างเตียงเตา กุมมือข้างที่ยังดีของพี่ชายไว้แน่น เล็บจิกฝ่ามือตัวเองจนลึก น้ำมูกน้ำตาเปรอะเต็มหน้า แต่กัดริมฝีปากแน่น ไม่กล้าร้องไห้เสียงดัง กลัวจะรบกวนมีดในมือเฒ่าซุนที่ตัดสินความเป็นความตายของพี่ชาย ทุกครั้งที่ร่างพี่ชายกระตุก ก็เหมือนมีดทื่อกรีดควักหัวใจเขาอย่างแรง