เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 100 หิมะถล่มกับน้ำผึ้งดอกลินเดน
ฟ้าเพิ่งเริ่มสาง แสงสีเทาขาวแทบฉีกเมฆตะกั่วหนาทึบให้เปิดออกได้ หลังคาบ้านในหมู่บ้านเค่าซานปกคลุมด้วยหิมะหนาเป็นชั้น ควันสีเขียวอมเทาที่ลอยออกจากปล่องไฟยังดูอืดอาดเชื่องช้า กองดินเยือกแข็งกับเศษหินตรงปากหมู่บ้านซึ่งฝังตราอาถรรพ์ไว้ดูคล้ายหลุมศพอัปมงคล หิมะใหม่กลบไปเกือบหมด เหลือเพียงยอดดำทะมึนเล็กน้อยโผล่พ้นมา
ประตูบ้านยายหวังเปิดออกดังเอี๊ยด ลมหนาวพัดพาเกล็ดหิมะกรูเข้ามาอย่างแรงจนคนสะดุ้ง เจียงอวี่เดินออกมาเป็นคนแรก บนบ่าแบกขวานถางป่าขึ้นสนิมเล่มใหญ่หนักอึ้ง คมขวานสะท้อนแสงสีเทาขาวเป็นประกายด้านเย็นเยียบ เช่นเดียวกับเปลวไฟในดวงตาของเขาที่ลุกโชนมาทั้งคืนและตอนนี้สงบนิ่งลงแล้ว แต่ยังแผ่ความดุดันราวกับพร้อมผ่าทุกสิ่งให้ขาด เขาไม่ได้สวมเสื้อบุนวมหนา แค่ใส่เสื้อกำมะหยี่เก่าสีเข้มตัวหนึ่ง ปล่อยสาบเสื้อเปิด เผยให้เห็นเสื้อตัวบางสีซีดที่ซักจนเก่า ลายปานทองแดงสีทองหม่นบนอกเต้นตุบ ๆ อยู่ใต้เนื้อผ้า ทุกครั้งที่ขยับขึ้นลงจะมีไอร้อนสีขาวที่มองเห็นได้ลอยกรุ่นออกมา